Utwardzanie nienasyconej żywicy poliestrowej

Mechanizm utwardzania

    Utwardzanie nienasyconej żywicy poliestrowej odnosi się do procesu, w którym żywica przekształca się ze stanu ciekłego w stan stały, co jest niezbędnym etapem stosowania nienasyconej żywicy poliestrowej do wytwarzania produktów. Proces ten można przeprowadzić pod wpływem ciepła i ciśnienia lub można go przeprowadzić w temperaturze pokojowej bez ogrzewania. Na powierzchni wygląda to jak przejście od płynnej cieczy do twardego ciała stałego, ale pod względem chemicznym jest to przejście od liniowej struktury molekularnej do trójwymiarowej struktury molekularnej.

    Powszechnie stosowane nienasycone żywice poliestrowe składają się głównie z liniowego nienasyconego poliestru i reaktywnego monomeru (zwykle styrenu). Obydwa składniki zawierają nienasycone wiązania podwójne, które w pewnych warunkach (takich jak dodatek inicjatorów nadtlenkowych, ogrzewanie, czy wystawienie na działanie światła ultrafioletowego) mogą ulec reakcji kopolimeryzacji wolnorodnikowej. Reakcja ta przebiega przez etapy inicjacji łańcucha, propagacji łańcucha i zakończenia łańcucha. Podczas tego procesu wydziela się ciepło, lepkość ciekłej żywicy gwałtownie wzrasta, a jej twardość poprawia się, ostatecznie tworząc ciało stałe, które nie jest ani rozpuszczalne, ani topliwe. W zależności od wymagań, podczas procesu formowania można dodawać materiały wzmacniające, takie jak włókna szklane, lub można nie dodawać żadnego wzmocnienia, stosując jedynie wypełniacze (lub nie). W wyniku pierwszego powstaje coś, co powszechnie nazywamy włóknem szklanym, podczas gdy drugie można przekształcić w produkty ze sztucznego kamienia lub zastosować jako powłoki powierzchniowe.